توسط علی حسن زاده با رضا چایچی:
● در مورد نقش و کارکرد شعر زنان در شعر آوانگارد دهه ی هفتاد (اعظم شاهبداغی، شیوا ارسطویی، مهرنوش قربانعلی، گراناز موسوی، رزا جمالی، پگاه احمدی و…) چه نظری دارید؟
ـ اعظم شاهبداغی یک مجموعه شعر منتشر کرد آن را خواندم و یکی از شعرهای آن را برای بازخوانی انتخاب کردم چرا که شاعر مستعدی بود اما باید کار می کرد تا به پختگی برسد. شیوا ارسطویی هم از شاگردان براهنی بود و شعر «گم» اش هم شعر بدیع و زیبایی بود اما شعر را رها کرد و به سوی داستان نویسی رفت. مهرنوش قربانعلی از شاعران پرکاری است که تا تاکنون چند مجموعه شعر چاپ کرده و به عقیده ی من شاعر با استعدادی است و از این رو برای من قابل احترام است. گراناز موسوی به شدت از زبان شاعران دهه ی هفتاد متأثر بود اما با خلق مضامینی تازه که وجه زنانگی اش بارز بود به دست آورد تازه ای رسید . رزا جمالی ابتدا تحت تأثیر براهنی بود. اما در مجموعه های بعدیش کوشید به زبان ویژه خود دست یابد. پگاه احمدی نیز شاعری بود که به سامان خوبی نرسید چرا که هرگاه یک شیوه را برای بیان شعر انتخاب می کرد. بی آن که زبان اشعار خود را به سوی تکامل سوق بدهد.